Sonralar...

     Havalar da soğudu bu aralar... Gelenler de bir gitme peşinde. İnsanlar böyle işte, hayatına girerler. Eğlenirsiniz, gülersiniz, mutlusunuzdur onlarla. Dünya umurunuzda değildir hatta. Bir gün, iki gün… Sonra gidecekleri gün gelir. Veda vaktidir. Acımasızlar, insafsızlar. Kucaklarsınız, sımsıkı sarılırsınız. Sonra ‘kendine iyi bak’ deyip uzaklara gitmek için adım atarlar. Size de arkasından el sallamak düşer. ‘Hoşça kal’ dersiniz birbirinize ama kalamazsınız ki hoş. Her gününüzde olmasını istediğiniz insanlar gelirler, görünürler, alıştırırlar kendilerine ve giderler. İnsanlar gider. Severler ama giderler. Mutlulardır ama giderler. Gülerler ama giderler. Sanki hiç gelmemiş gibi.

     

     Gelmezler. Gelmek nedir bilmezler. Gitmelere âşıktırlar. Hep gitmeyi severler. Bilmezler, hayat biter. Hiç bitmeyecekmiş gibi yaşamı ertelerler. Ertelemenin sonu yoktur hiç.

     Sonu düşünmezler. Son nedir, bilmezler.

        

     Hayatları sonralar üzerine kuruludur. İnsanlar böyledir. Sonraları severler, yarını görmeye senetleri varmış gibi. Anın tadına varamazlar. Gelecek kaygısı yüzünden bugünün katili olurlar. Farkına varmazlar, bu hayatın tekrarı olmadığını.

     Sonra mı? Sonra ömürler biter…