Yağmur!

Kimilerine göre bereket, kimilerine göre ne gerek… Bazılarına bahar getirir, bazılarına hazan… Evet, yağmurdan bahsediyorum… Hani beklenmedik olanından, birdenbire bastıranından, dibine kadar ıslatanından. Çirkinleştirir de, güzelleştirir de. Rezil de eder, vezir de. Hatta şair de.

Şayet varsa sevdiğin, alırsın elini ellerine, düşersin sahillere. İliklerine kadar ıslanırsın, üşüdün mü sarılırsın. Her damlada ürperirsin. Saatlerce yürürsün, yürüdükçe düşünürsün. Düşündükçe yürürsün. Elini sımsıkı tutarsın, bağıra çağıra aşk şarkıları söylersin… Daha çok bağlanırsın. Sonunda sırılsıklam aşığım dersin. Mecazı yok edersin…

Şayet yârin yoksa özlemin artar. İmrenirsin kumruları gördükçe. Damlalar çarpar pencerene, aslında yalnızlığını yüzüne çarpar. Sessizliğini bozar. Bozar, bozar da; umar bulmaz derdine. Beklersin pencerenin önünde, izlersin saatlerce. Yar gelmez de gözlerden yaş gelir. Buğulu camda adın tektir, yitiktir.

       Bazen de sadece dinlersin yağmurun kaldırımla savaşını. Dinlersin, dinlenirsin… Doğanın savaşında huzuru bulursun derinlerden gelen toprağın kokusuyla… Baharı fısıldar bulutların ardından nazlı güneş, azar azar saçar ışıklarını… Kuşlar cıvıldarlar, cilveleşirler baharla.

Ah yağmur! El ele yürümektir yar dediğinle, romantikliktir. Hasta olacağını bilmektir, deliliktir. Şemsiyeni açmayıp ıslanmaktır, şapşallıktır. Bazılarına da yalnızlıktır.

Anlayana aşktır. Anlamayana ahmaklık.